پیامبر تنها از رنج ما آگاه نیست بلکه طاقت دیدن مشقت ما را ندارد
به گزارش عطر حرم، حجت الاسلام کاشانی اظهار داشت: تفاوت پیامبر با بزرگان دنیوی در این است که او نه فقط از رنج و سختی های ما آگاه است، بلکه تحمل دیدن مشقت ما را ندارد ( عَزِیزٌ عَلَیْهِ مَا عَنِتُّمْ ).
به گزارش عطر حرم به نقل از مهر، حجت الاسلام حامد کاشانی کارشناس مذهبی بمناسبت میلاد پیامبر در صحبت هایی به اهمیت روز مبعث و ولادت پیامبر (ص) دو عید مسلمانان که منسوب به پیامبر اکرم (ص) است اشاره کرده و نکاتی را بیان داشت که در ادامه آمده است.
به یکی از قصورهای بزرگ و غیرقابل چشم پوشی ما شیعیان این است که شب مبعث و ولادت رسول اکرم (ص) آن گونه که شایسته است، جزو ایام اصلی و محوری ما نیست. با این که تمام هویت، امنیت و احترام جان، مال و ناموس ما مدیون انتساب به ایشان است، متاسفانه نگاه ما به رسول ختمی مرتبت آن گونه که باید نیست و در برگزاری جلسات و مساجد، کم کاری بیداد می کند. پیامبر به ما نیازی ندارد، بلکه عجیب و تأسف بار این است که ما از درک جایگاه واقعی او و بهره مندی از این گنج عظیم معنوی محروم مانده ایم.
درک بلندای مقام پیامبر (ص) از توان عقل و زبان بشر فراتر است. وقتی خداوند در قرآن از صفاتی مانند «عظیم» برای اخلاق و فضل پیامبر بهره می برد، این توصیف با معیارهای محدود انسانی قابل سنجش نیست. همان گونه که درک یک کودک خردسال از واژه «خیلی زیاد» با درک یک ثروتمند کلان از همین واژه بطورکامل متفاوت می باشد، توصیف خداوندِ نامحدود از پیامبر هم فراتر از هر تصور مادی است. وسعت کهکشان ها و آسمان ها که تنها قسمتی از آفرینش الهی هستند («وَزَیَّنَّا السَّمَاءَ الدُّنْیا» به معنای آراستن آسمان نزدیک تر)، در مقابل عظمت کسی که تدبیر این جهان ها زیر نظر اوست، ناچیز است. انسان با وجود جثه کوچکش، به واسطه اتصال به این مقام، می تواند بزرگ ترین موجود عالم باشد.
خداوند دو بار در قرآن کریم با وصف «عظیم» از پیامبر یاد کرده است: «وَإِنَّکَ لَعَلَیٰ خُلُقٍ عَظِیمٍ» و «وَکَانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَیْکَ عَظِیمًا». خدا به او علومی آموخت که با توان بشری قابل کسب نبود («وَعَلَّمَکَ مَا لَمْ تَکُن تَعْلَم»). واریزی که خدا به حساب پیامبر کرده، آن قدر عظیم است که اگر تمام عالم از آن برداشت کنند، کاسته نخواهد شد. چنان مقامی دارد که جبرئیل امین در محضر او مانند بنده ای فروتن می نشست («کانَ یَقعُدُ جِبرئیلُ بَینَ یَدَیکَ قِعدَةَ العَبید»).
خداوند با عبارت «لَقَدْ جاءَکُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِکُمْ» بشارت می دهد که پیامبری از جنس خود ما، اما با مقامی بی همتا مبعوث شده است. تفاوت او با بزرگان دنیوی در این است که او نه تنها از رنج و سختی های ما آگاه است، بلکه تحمل دیدن مشقت ما را ندارد («عَزِیزٌ عَلَیْهِ مَا عَنِتُّمْ»). او چنان مشتاق هدایت ماست («حَرِیصٌ عَلَیْکُمْ») که حتی در لحظات پایانی عمر و آستانه ملاقات با پروردگار، دغدغه اش سرنوشت امت بود و تا آن زمان که بشارت شفاعت و رضایت الهی برای امّتش را دریافت نکرد («رَبُّکَ فَتَرْضَیٰ»)، آرام نگرفت. او آمده است تا دست ما را بگیرد و از پستی ها به اوج کمال برساند.
با وجود این عظمت بی کران، پیامبر (ص) چنان تواضعی داشت که وارد مسجدش می شدی، باید دقت می کردی تا او را از دیگران تشخیص دهی. او عرشی بود که تنزل پیدا کرد و روی خاک نشست («کانَ یَأکُلُ عَلَی الأَرضِ»). او خودرا این گونه پایین آورد تا فاصله ای میان او و مردم احساس نشود و کسی در محضرش احساس معذب بودن نکند. او با این رفتار نشان داد که با وجود تفاوت ماهوی، از خودِ ماست و درد ما را درد خود می داند.
از آنجا که زبان انسان در مدح مستقیم معصومان قاصر است، بزرگان دین همیشه فضایل امیرالمؤمنین (ع) را در نسبت و پیوند با پیامبر (ص) بیان کرده اند. در زیارتنامه ای از امام صادق (ع) می خوانیم که امیرالمؤمنین را این گونه معرفی می کند: «جَعَلْتَهُ سَیْفاً لِنُبُوَّتِهِ، وَ مِفْتَاحاً لِظَفَرِهِ، وَ آیَةً لِرِسَالَتِهِ، وَ کَاشِفَ الْکُرَبِ عَنْ وَجْهِهِ، وَ یَداً لِبَطْشِهِ، وَ تَاجاً لِرَأْسِهِ». براستی، این وجود مقدس امیرالمؤمنین (ع) است که به واژگانی مانند شجاعت و شرافت، معنایی والا می بخشد، نه آن که این واژگان بتوانند عظمت او را احاطه کنند. امام صادق (ع) در ادامه می فرماید: «وَ بَذَلَ نَفْسَهُ فِی مَرْضَاتِ رَسُولِکَ»؛ علی (ع) هر چه داشت در راه کسب رضایت پیامبر بذل کرد و رضایت پیامبر، همان رضایت خداست.
اوج این پیوند در داستانی از امام باقر (ع) از جابر بن عبدا... انصاری متجلی است. جابر می گوید از پیامبر (ص) شنیدم که فرمود: «أَوَّلُ مَنْ یَدْخُلُ الْجَنَّةَ مِنَ النَّبِیِّینَ وَ الصِّدِّیقِینَ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ». ابودجانه با تعجب پرسید: مگر شما نفرمودی بهشت بر انبیا حرام است تا تو وارد شوی؟ پیامبر فرمود: «بَلَی، وَلَکِنْ أَمَا عَلِمْتَ أَنَّ حَامِلَ لِوَاءِ الْحَمْدِ أَمَامَهُمْ؟ وَ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ حَامِلُ لِوَاءِ الْحَمْدِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ بَیْنَ یَدَیَّ، یَدْخُلُ الْجَنَّةَ وَ أَنَا عَلَی أَثَرِهِ». امیرالمؤمنین بعنوان پرچمدار هدایت، اولین کسی از انبیا و صدیقین است که وارد بهشت می شود و پیامبر در پی او وارد می گردد. امام علی (ع) هم در جواب این مدح بزرگ، با نهایت تواضع فرمودند: «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی شَرَّفَنَا بِکَ یَا رَسُولَ اللَّهِ».
شایسته است که ما هم از این غفلت بیدار شویم و بدانیم در آستانه گنجی بی انتها ایستاده ایم که صاحب آن، رئوف و رحیم است و درهای فیضش به روی همه گشوده است. باید شادمانی خودرا از ولادت حبیب قلوبمان، طبیب نفوس و منجی بشریت، به شکلی بروز دهیم که حتی اطرافیان غیرهیئتی ما هم از این نور و برکت آگاه شوند. چونکه جایزه کسی که در روز ولادت پیامبر خوشی کند و قدمی بردارد، توفیق درک و دستیافتن به ولایت است.
بطور خلاصه، وسعت کهکشان ها و آسمان ها که تنها قسمتی از آفرینش الهی هستند ( وَزَیَّنَّا السَّمَاءَ الدُّنْیا به مفهوم آراستن آسمان نزدیک تر)، در مقابل عظمت کسی که تدبیر این جهان ها زیر نظر اوست، ناچیز است. او خودرا اینگونه پایین آورد تا فاصله ای میان او و مردم احساس نشود و کسی در محضرش احساس معذب بودن نکند. امام صادق (ع) در ادامه می فرماید: وَ بَذَلَ نَفْسَهُ فِی مَرْضَاتِ رَسُولِکَ ؛ علی (ع) هر چه داشت در راه کسب رضایت پیامبر بذل کرد و رضایت پیامبر، همان رضایت خداست. اوج این پیوند در داستانی از امام باقر (ع) از جابر بن عبدا...
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان عطرحرم در مورد این مطلب