استوری موشن وقتی گناهکار هم جز رحمت خدا پناهی ندارد
به گزارش عطر حرم، گاهی انسان آن قدر از خطاهایش شرمنده است که حتی زبانش برای سخن گفتن با خدا نمی چرخد؛ اما درست در همین لحظه، درِ رحمت الهی همچنان باز است. مناجات ابوحمزه ثمالی، روایت همین دلِ شکسته ای است که با وجود گناه، امید خویش را به بخشش و مهربانی آفریدگار از دست نمی دهد.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، مناجات، نجوا و گفتگوی بی واسطه دل با آفریدگار است؛ یکی از قدیمی ترین جلوه های معنویت که در فرهنگ دینی و انسانی جایگاهی عمیق و ماندگار دارد. این خلوت با خدا، فرصتی است برای آن که انسان در بین شتاب و هیاهوی زندگی روزمره، لحظه ای درنگ کند، به آرامش برسد و باردیگر به خویشتن بازگردد.
بسیاری از عارفان، عالمان و بزرگان معنوی، ناب ترین تجربه های روحانی خویش را در چارچوب دعا و مناجات به یادگار گذاشته اند؛ کلماتی که بعد از گذشت سال ها همچنان می توانند خستگی های روح را التیام بخشند و در راه زندگی، نوری برای دل و جان باشند.
بنابر روایت ایکنا، در ادامه، فرازی دلنشین و ناب از نیایش ابوحمزه ثمالی با ترجمه جویا جهانبخش آمده است؛ نجواهایی که می تواند در بین شتاب و دغدغه های زندگی امروز، لحظه ای آرامش، تأمل و یاد خدا را نصیب دل کند.
منبع: عطر حرم
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان عطرحرم در مورد این مطلب