یادی از سیدجعفر شهیدی در سالگرد درگذشتش

یادی از سیدجعفر شهیدی در سالگرد درگذشتش به گزارش عطر حرم علی متقیان در یادداشتی از سیدجعفر شهیدی یاد کرده و خاطره دیدار این چهره فقید را با یکی از استادان حوزه بیان کرده است.


به گزارش عطر حرم به نقل از ایسنا، در یادداشت این مدرس دانشگاه، که به مناسبت بیست و سوم دی ماه، چهاردهمین سالگرد درگذشت سیدجعفر شهیدی، نویسنده، مترجم و استاد تاریخ اسلام منتشر می شود، آمده است:
«در ایام پرتب و تاب انقلاب فرهنگی و دوران نوگشایی دانشگاه ها، ستاد انقلاب فرهنگی طی مصوبه ای، برای دانشجویانی که با گذراندن حداکثر ۲۵ واحد درسی فارغ التحصیل می شدند، فراخوان داد تا برای اتمام تحصیل خود به دانشگاه های منتخب رجوع کنند.

در برنامه ریزی آموزشی این دانشجویان و بعد از آن برای همه دانشجویان، تعدادی دروس عمومی همچون معارف اسلامی و تاریخ اسلام در نظرگرفته شده بود و مسئولیت آن به عهده جناب حجت الاسلام والمسلمین دکتر احمد احمدی گذاشته شده که هم زمان دبیری ستاد انقلاب فرهنگی را عهده دار بود.

ایشان به مجموعه ای از استادان بزرگوار حوزوی و دانشگاهی مأموریت داد تا برای تدوین کتب در ارتباط با دروس معارف اسلامی اقدام نمایند. یکی از اساتیدی که در این دوره مأموریت یافت برای درس «تاریخ تحلیلی اسلام» کتاب تالیف کند، استاد دکتر سیدجعفر شهیدی بود که در نخستین فرصت کتاب را تدوین کرد و خود هم در چندین دانشگاه تدریس کتاب خودش را در چند نوبت عهده دار شد. این کتاب در مرکز نشر دانش که در آن زمان با هدف تالیف و ترجمه کتاب های دانشگاهی تاسیس شده بود به چاپ رسید و در اختیار دانشجویان قرار گرفت.

با انتشار این کتاب یکی از بزرگان حوزه که در زمینه تاریخ اسلام تخصص داشت و کتابی از وی در سالهای ۵۴ و ۵۵ به چاپ رسیده بود در مورد کتاب تازه منتشرشده جناب دکتر شهیدی نقدی داشت؛ نقدی عالمانه و اخلاق مدار. ایشان (که خداوند نگهدارش باد) برخلاف بی اخلاقی هایی که متاسفانه در این روزها با آن مواجه هستیم به جای طرح نقد و اعتراض خود به مطبوعات و ایجاد جو روانی در جامعه که کتابی بعنوان تاریخ اسلام برای دانشگاهیان انتشار یافته است و مورد تایید حوزه علمیه نیست و به دنبال آن پاسخ نویسنده در جراید، تقابل دانشگاه و حوزه را به دنبال داشته باشد، اشکالات خود برای کتاب دکتر شهیدی را به مسئول امر، جناب حجت الاسلام والمسلمین دکتر احمد احمدی عرضه داد.

این مرد بزرگ که خود هم معلم اخلاق بود، بعد از ملاحظه نقد استادانه و منصفانه حوزه، صلاح براین دید که این دو بزرگوار (نویسنده و منتقد) در کنار یکدیگر قرار گیرند تا نویسنده نقد و نظر منتقد را استماع و پاسخی قانع کننده بیان کند.

خوشبختانه توفیق همراهم شد و این مأموریت از طرف جناب دکتر احمدی به این جانب محول شد. ماموریتی که کاش امروز هم بزرگانی یافت می شدند در این گونه موارد اختلافات را درونی حل کرده، نگذارند اختلافات علمی به کف جامعه و رسانه ها کشیده شود.

ماموریتم هماهنگی و تعیین زمان نشست دو استاد و به هم رساندن این دو بزرگوار بود که با تعیین وقت مشترکی این بزرگواران در کنار هم قرار گرفته و هریک نظرات علمی و اختلافات نظر خویش را برای یکدیگر بیان داشته تا به نظر واحدی برسند.

این توفیق را مغتنم شمرده، با تماس تلفنی با هردو بزرگوار، وقت مشترکی برای بعدازظهر یکی از روزهای ماه رمضان تعیین شد.

ماه رمضان سال ۶۲ با ۶۳ بود. این بزرگوار در آن سال در یکی از مساجد تهران اقامه جماعت می کرد. با ایشان تلفنی صحبت کردم، با بزرگواری تمام پیشنهاد استاد دکتر احمدی را پذیرفت و اعلام آمادگی کرد در یکی از روزها پس از نماز جماعت ظهر و عصر و سخنرانی پس از نماز، برای مباحثه و طرح نظرات، در منزل جناب دکتر شهیدی حضور داشته باشند.

موافقت ایشان برای حضور در منزل دکتر شهیدی و تشکیل جلسه مشترک را در تماس تلفنی، با استاد دکتر شهیدی در بین گذاشتم و با استقبال ایشان مواجه گردید و با بزرگواری تمام پذیرفتند و قرار شد جلسه در منزل و کتابخانه جناب آقای دکتر شهیدی برگزار گردد. نشانی منزل را دادند و زمان جلسه در یک بعدازظهر گرم تابستانی ماه رمضان تعیین شد.

با اتومبیل جیپی که در اختیار داشتم، در روز موعود، برای ادای فریضه ظهر و عصر به مسجد رفتم، پس از اقامه نماز، سخنرانی داشتند و پس از سخنرانی برخی از مومنان نمازگزار گرد استاد جمع شدند و ایشان با صبر و حوصله به سوالات یکایک آنان پاسخ دادند.

وقتی سوال کنندگان متفرق شدند، برای عرض ادب خدمت استاد رسیدم. سالهای پیش از انقلاب اسلامی، در انجام یک کار فرهنگی مشترک درخدمت ایشان بودم و آشنایی قبلی داشتیم. با بزرگواری تمام همراهی کردند و بی ریا بر اتومبیل جیپ سوار شدند و به طرف محله نارمک، منزل استاد شهیدی حرکت کردیم.

مطابق آدرس به خانه استاد رسیدیم، استقبال گرم و صمیمی استاد نشان از انتظار ایشان داشت.

وارد خانه شدیم. طبقه اول منزل استاد کتابخانه بود و میزی در کنار در ورودی کتابخانه، دو استاد یکی نویسنده کتاب و دیگری نقدکننده کتاب، در کنار هم صمیمانه، صبورانه و محققانه به تبادل نظر پرداختند.

بی حالی روزه داری ماه رمضان و هوای گرم تابستان آن سال، مانع بحث بزرگواران نشد. بحث گرم گرفت و هرازگاهی استاد شهیدی از جای برمی خاست کتابی را می آورد و شاهد مثالش را از منابع دست اول عرضه می داد.

گاهی جلدی از تاریخ طبری و گاهی سیره ابن هشام و گاهی تاریخ یعقوبی و گاهی...، و یکایک اسناد را برای استاد عرضه می کرد. من هم از دور نظاره گر و شاهد توجه و تلاش علمی و دفاع از نوشته های متن کتاب بودم.

دقت نظر، صبوری، تسلط، توانایی، منبع شناسی، تواضع و فروتنی در مقابل یکدیگر توسط دو استاد به حدی بود که مباحث دو طرف حتی به مباحث طلبگی که گاها با تندی همراه می شود! منجر نشد. تمام مدت شاهد بودم و بهره مند از متانت دو استاد در مباحث.

بیشتر از سه ساعت بین دو استاد مباحث ادامه یافت و نکات مهم رد و بدل می شد. بعنوان شاهد هنگام بحث رضایت را در چهره دو استاد می دیدم و احساس می کردم هر دو از این نشست مسرور هستند و شادمانی و رضایت در چهره هر دو قابل مشاهده بود.

بحث آخر یافته بود و خداحافظی نزدیک، من هم جلو رفتم و از نزدیک شاهد بودم. جناب دکتر شهیدی دفتری در دست گرفت و فرمود به تازگی کار جدیدی را آغاز کرده ام، تصمیم دارم در صورت توفیق نهج البلاغه را به فارسی ترجمه کنم. دفتر را باز کرد و بخشی از خطبه اول را که با آن ترجمه نهج البلاغه را شروع کرده بود قرائت کرد. استاد حوزوی همراه ما ضمن تحسین، او را برای ادامه کار تشویق کرد.

در این دیدار که گاها به خاطره بازی هم منجر می شد، استاد شهیدی که نام بامسمایی داشت، یادی از فرزند شهیدش کرد که در دوران دفاع مقدس به شهادت رسیده بود و خاطراتی از فرزند شهیدش و همینطور دوران تحصیل خودش در حوزه های علمیه قم و نجف را با تمام احساس تعریف کرد.

دیدار دو بزرگوار در نهایت صمیمت و صفا به پایان رسید. بعدازظهر تابستان بود. هنوز غروب نشده بود. به اتفاق حضرت آیت الله با بدرقه گرم و صمیمی استاد، از منزل خارج شدیم تا پای ماشین بدرقه کرد و با رضایت دو طرف از این نشست، خداحافظی کردیم.

پس از این دیدار نقدی و نظری از جانب آیت الله برای این کتاب نوشته نشد و کتاب سال هاست بعنوان کتاب درسی تاریخ تحلیلی اسلام در دانشگاه ها تدریس شده و می شود.

امروز که این خاطره برای نخستین بار مکتوب می شود، سال ها است که از توفیق دیدار استاد دکتر شهیدی محروم شده ایم و جناب دکتر احمدی هم که سبب این دیدار شدند به دیار باقی شتافتند و برای حضرت آیت الله که با دیدن این متن می تواند تجدید خاطره ای شود، آرزوی صحت و سلامتی و طول عمر دارم. از آن جا که توفیق نیافتم تاییدیه ایشان را برای این خاطره بگیرم از ذکر نام استاد خودداری کردم.

غرض از نقل این خاطره این است که کاش همه بزرگانی که نقد عالمانه و صحیح نسبت به نظر و یا کتاب استاد دیگری دارند از این فرصت نقد و نظر بهره برده و طرف مقابل را برای دیدار و مباحثه دعوت کنند و فرصتی را در نظر بگیرند تا با طرح نظر خود در محیطی دربسته، اما صمیمی با همدیگر، مشکل را رفع کرده و به نظری واحد برسند و کار را به عرصه های دیگر نکشانند.




منبع:

1400/10/25
14:17:42
5.0 / 5
282
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
نظر شما در مورد این مطلب
نام:
ایمیل:
نظر:
سوال:
= ۸ بعلاوه ۳
عطر حرم

atreharam.ir - حقوق مادی و معنوی سایت عطر حرم محفوظ است

عطر حرم

عطر و ادکلن و اسانس