به قرآن به عنوان کتاب معمولی نگاه نکنیم
به گزارش عطر حرم، به قرآن بعنوان کتاب معمولی نگاه نکنیم چون که گوینده این کتاب خداست که زنده است و وقتی که قرآن بدون هیچ دخل و تصرف مادی قرائت می شود، حس دیگری ساخته شده و بر انسان القا می شود.
به گزارش عطر حرم به نقل از مهر حجت الاسلام علیرضا پناهیان در سومین روز از سحر ماه مبارک رمضان در ویژه برنامه سحرگاهی «پیدای پنهان» که از شبکه امید پخش گردید، ضمن اشاره به آیه ۲۶۸ سوره بقره عنوان کرد: از نوادر مواردی که خداوند متعال در قرآن کریم شیطان را در مقابل خدا قرار می دهد، این آیه کریمه است که شیطان عددی نیست که با خدا روبرو شود. شیطان دشمن خدا است ولی در حد رقابت با خدا نیست. اینجا به سبب آن کارکردی که شیطان دارد، خداوند کارکرد شیطان را در مقابل کارکرد خود بیان می فرماید و کارکرد شیطان، هدفی را دنبال می کند و انسان را از فقر می ترساند.
وی با اشاره به اینکه احساس فقر در آینده را کار شیطان است، افزود: هر زمان که احساس فقر به سراغ شما آمد، باید اقدام نمود و رفع فقر و پیشگیری کرد ولی استرس و نگرانی کار شیطان است و هر چند که شیطان یک سری واقعیات را درشت نمایی می کند، اما انسان نباید ترس و استرس داشته باشد ولی در اغلب موارد ما به فقر نمی رسیم، بلکه ما از یک طریقی راهمان باز خواهد شد ولی ما در مقابل «الشَّیْطَانُ یَعِدُکُمُ الْفَقْرَ»، باید این خوشبینی و مثبت نگری را داشته باشیم.
این کارشناس رسانه ملی اظهار داشت: کارهای زشت با فقر بسیار تناسب دارد، البته امکان دارد اشخاصی کارهای زشت انجام دهند ولی گرفتار فقر نشوند؛ اما جامعه ای که اهل فحشا است، فقر در آن جامعه زیاد می شود که نمونه های آن در عالم کم نیست.
وی اضافه کرد: در ادامه این آیه خداوند اثر کار خویش را در مقابل این کار ابلیس بیان می فرماید و لطف خدا در این آیه خیلی عجیب است که خدا مغفرتی از جانب خود به انسان دارد و بالاتر از مغفرت، فضلی خداوند به انسان عنایت می کند، یعنی تمام فقری که ابلیس القا می کند را با کلمات بعدی خود در این آیه جبران می کند. آنهایی که آلوده می شوند، از مغفرت ناامید نشوند و فضل خدا ورای این محدودیت ها عنایت می شود و خدا وسعت دهنده است.
گاهی تلاوت زیبای قرآن دخالت مساله ای مادی در آیه است
مجید اسماعیلی «کارشناس دینی» در قسمت دیگری از این برنامه، به دو گانه قرائت یا تدبر در قرآن اشاره نمود و اظهار داشت: برخی تلاش می کنند قرآن را زیبا قرائت کنند و با این قرائت، حال خوشی ایجاد می کنند، به ویژه اینکه در مجلس قرائت قرآن حضور داشته باشیم و تردیدی نیست که صوت زیبا خیلی عالی است، اما با عنایت به اینکه این کلمات از طرف خداست، به جهت اینکه به مغز آیات برسیم، احتیاج به آنست که هر چیز غیر خدایی را از آن بگیریم؛ گاهی اوقات زیبا خواندن قرآن، اضافه کردن و دخالت مسأله ای مادی در آیه است اما اینکه انسان بگذارد آیه بدون مسایل مادی که ما به آن اضافه می نماییم، قرائت شود، بتدریج احساس می شود عالَم با این آیات دوست است.
وی با اشاره به اینکه هر چند که با قرائت ترتیل و مجلسی، انسان های زیادی به دین متمایل شده اند، اظهار داشت: همه دیده ایم که برخی علما نماز خویش را بدون هیچ لحنی و صوتی قرائت می کنند و این کار نوعی تجربه قرآن خواندن می تواند باشد که به انسان منتقل می شود؛ با این سخن، بنا نداریم قرائت مجلسی را نفی نماییم، ولی قرآن با عالَم رفیق است اما هنگامی که قرآن قرائت می شود، با این قرآن خواندن، باید عالًم با ما همراهی و هم صدایی کند.
این کارشناس دینی خاطرنشان کرد: به قرآن بعنوان کتاب معمولی نگاه نکنیم چونکه گوینده این کتاب خداست که زنده است و وقتی که قرآن بدون هیچ دخل و تصرف مادی قرائت می شود، حس دیگری ساخته شده و بر انسان القا می شود.
بانویی که در جنگ اُحد خویش را سپر بلای پیامبر کرد
در بخش دیگری از ویژه برنامه «پیدای پنهان» با عنوان «بانوان تمدن ساز» به تعدادی از بانوان رجعت کننده در طول تاریخ پرداخته می شود که در سومین روز از این ویژه برنامه به «نسیبه» پرداخته شد در سال سوم هجرت، مسلمانان در کوه احد محاصره شده بودند و پیامبر(ص) تنها مانده بود و چند نفر دور آن حضرت حلقه زده بودند؛ در این بین، بانویی از قبیله بنی خزرج آمده بود تا به مجروحان آب دهد، ولی چشمش به چیزی افتاد که نتوانست فقط پرستار بماند، چند مرد مسلمان فرار کرده بودند و دشمن درحال هجوم به سوی پیامبر(ص) بود که نسیبه مشک را بر زمین زد و شمشیر یک سرباز فراری را برداشت و فریاد کشید که «یا رسول الله دعا کنید تا آسمانی شوم» پیامبر(ص) دعا کرد که «خدایا نسیبه را همنشین من در بهشت کن»؛
نسیبه در حین دفاع از پیامبر(ص)، ضربه ای به شانه اش برخورد کرد و خون از او جاری شد و پسرش را صدا کرد که زخم من را ببین، پسرش با لرزش زخم مادر را بست و آن زن باردیگر به میدان نبرد برگشت. این زن تا آخر عمر جای آن زخم را به فرزندانش نشان می داد و می اظهار داشت که این زخم، نشانه ای است که پیامبر(ص) دعا کرد که من در بهشت همنشینش باشم.
در بخش نکات این برنامه، گفته شد که آن زن رفته بود تا آب برساند و می توانست بگوید من زن هستم و شمشیر برای مردهاست ولی این کار را نکرد؛ حال باید از خود بپرسیم که ظهور امام زمان(عج) فقط برای مردهاست یا ما دخترها هم سهمی داریم؟ حکایتی از امام باقر(ع) نقل شده که آن حضرت فرمودند: در هنگام ظهور، ۳۱۳ نفر از یاران امام زمان(عج) با آن حضرت می آیند که ۵۰ نفر آنان زن هستند و بدون قرار قبلی برای یاری امام زمانشان دور هم چمع شده و برخی مثل نسیبه از زیر خاک بر می گردند تا امامشان را یاری کنند؛ یعنی ۱۴۰۰ سال پیش در نبردی جنگید که به دختران بگوید ما هم می توانیم یار امام زمان(عج) باشیم و اگر آن روز شمشیر را بر نمی داشت، نمی توانست از یاران رجعت کننده باشد. بطور خلاصه، مجید اسماعیلی کارشناس دینی در قسمت دیگری از این برنامه، به دو گانه قرائت یا تدبر در قرآن اشاره نمود و گفت: برخی تلاش می کنند قرآن را زیبا قرائت کنند و با این قرائت، حال خوشی ایجاد می کنند، خصوصاً این که در مجلس قرائت قرآن حضور داشته باشیم و تردیدی نیست که صوت زیبا خیلی عالی است، اما با توجه به این که این کلمات از جانب خداست، به جهت این که به مغز آیات برسیم، نیاز به آنست که هر چیز غیر خدایی را از آن بگیریم؛ گاهی اوقات زیبا خواندن قرآن، اضافه کردن و دخالت مسأله ای مادی در آیه است اما این که انسان بگذارد آیه بدون مسائل مادی که ما به آن اضافه می نماییم، قرائت شود، رفته رفته احساس می شود عالَم با این آیات دوست است. وی با اشاره به این که هر چند که با قرائت ترتیل و مجلسی، انسان های زیادی به دین متمایل شده اند، گفت: همه دیده ایم که برخی علما نماز خویش را بدون هیچ لحنی و صوتی قرائت می کنند و این کار نوعی تجربه قرآن خواندن می تواند باشد که به انسان منتقل می شود؛ با این سخن، بنا نداریم قرائت مجلسی را نفی نماییم، ولی قرآن با عالَم رفیق است اما هنگامی که قرآن قرائت می شود، با این قرآن خواندن، باید عالًم با ما همراهی و هم صدایی کند. در بخش دیگری از ویژه برنامه پیدای پنهان با عنوان بانوان تمدن ساز به برخی از بانوان رجعت کننده در طول تاریخ پرداخته می شود که در سومین روز از این ویژه برنامه به نسیبه پرداخته شد در سال سوم هجرت، مسلمانان در کوه احد محاصره شده بودند و پیامبر(ص) تنها مانده بود و چند نفر دور آن حضرت حلقه زده بودند؛ در این میان، بانویی از قبیله بنی خزرج آمده بود تا به مجروحان آب دهد، ولی چشمش به چیزی افتاد که نتوانست فقط پرستار بماند، چند مرد مسلمان فرار کرده بودند و دشمن در حال هجوم به طرف پیامبر(ص) بود که نسیبه مشک را بر زمین زد و شمشیر یک سرباز فراری را برداشت و فریاد کشید که یا رسول الله دعا کنید تا آسمانی شوم پیامبر(ص) دعا کرد که خدایا نسیبه را همنشین من در بهشت کن ؛ نسیبه در حین دفاع از پیامبر(ص)، ضربه ای به شانه اش برخورد کرد و خون از او جاری شد و پسرش را صدا کرد که زخم من را ببین، پسرش با لرزش زخم مادر را بست و آن زن دوباره به میدان نبرد برگشت.
منبع: atreharam.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان عطرحرم در مورد این مطلب