عزت واقعی در استقلال از فرهنگ مصرف گرایی است، نه در وابستگی به مارک ها
به گزارش عطر حرم، یک عمر دست وپا زد تا در چشم دیگران کسی باشد. پله های تشویق را روی شانهی طرف دارهایش یکی یکی بالا رفت و درست وقتی به قله های شهرت و محبوبیت رسید، همان آدم ها نردبان را از زیر پایش کشیدند!
خبرگزاری مهر-گروه دین، حوزه و اندیشه:
آیا تابه حال طعم «زندگی با یک آیه» را چشیده اید؟ آن لحظه ای که در کورانِ یک سختی، آیه ای ناگهان در قلبتان می نشیند و تمام اضطراب ها را می شوید. یا در میانه ی یک دوراهیِ سرنوشت ساز، کلامی از قرآن همچون چراغی پُرنور مسیر پیش رو را روشن می کند؛ آیه ای که دیگر فقط متنی بر روی کاغذ نیست، بلکه به یک دوست صمیمی، یک مشاور حکیم و پناهگاهی امن تبدیل می شود. این تجربه همان اِکسیری است که روح را در هیاهوی دنیای امروز زنده نگه می دارد.
«نهضتِ زندگی با آیه ها» برآمده از همین باور است؛ باوری که می گوید قرآن، کتابِ زندگی در متنِ میدان است، نه صرفا کتابی برای نهادن در کُنجِ طاقچه. حالا، برای سومین سالِ پی در پی، این نهضت سی آیه ی منتخب را به عنوان سی شاه کلید برای گشودنِ قفل های ذهنی و رفتاریِ جامعه ی امروز، محور حرکت خود قرار داده است و کتابی که پیشِ روی شماست، عصاره ای از این حرکت و تلاشی برای تجهیز شما در کارزار بزرگِ امروز است.
این کارزار، میدان نبردش نه فقط خاک ریزهای خاکی، که قلب ها و ذهن های ما و اطرافیانمان است. جنگ، جنگ روایت هاست؛ نبردی میان روایتِ امید و یأس، روایتِ عزت و تسلیم. خداوند از همه ی ما که با کتابش آشنا شده ایم، پیمانی گرفته است: لَتُبَیِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلَا تَکْتُمُونَهُ؛ «باید آنرا برای مردم بیان کنید و کتمانش نکنید». این کتاب به شما کمک می نماید تا ابتدا جان خودرا از زلال وحی سیراب کنید و سپس، سفیر این آیه ها برای اطرافیانتان شوید و این پیام ها را به گوش جان دیگران هم برسانید. این کتاب، یک جعبه ی مهمات فکری و معنوی برای شماست تا در این «جهاد تبیین»، با دلی قرص و بیانی رسا، وارد میدان شوید.
آیه پنجم
أَیَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِیعًا؛نساء، آیه ی ۱۳۹
آیا عزّت و آبرو را نزد کفار بی دین می جویند؟! درحالی که عزت و آبرو یک سره دست خداست.
یک عمر دست وپا زد تا در چشم دیگران کسی باشد. پله های تحسین و تشویق را روی شانه ی طرف دارهایش یکی یکی بالا رفت و درست وقتی به قله های شهرت و محبوبیت رسید، همان آدم ها نردبان را از زیر پایش کشیدند! تمام استخوان های عزتش درهم شکست؛ چون قاعده ی این دنیا را نمی دانست؛ چون خبر نداشت که بُلور آبرو را نباید جز به دستان مهربان خدا بسپارد. خوش نامی اش را از دهان هایی توقع داشت که جز به بدگویی باز نمی شدند و عزت را از کسانی گدایی می کرد که خود آبرویی نداشتند. به قول حافظ:
بر درِ ارباب بی مروّت دنیا
چند نشینی که خواجه کِی به درآید؟!
نشانی اشتباه
آیا تابه حال برای گرفتن وام به یک ورشکسته مراجعه نموده اید؟ شاید خنده دار به نظر برسد، اما این خطای محاسباتی، داستان تکراری خیلی از افراد و ملت ها در جست وجوی «عزت» است. آنها برای کسب آبرو، قدرت و امنیت، به درگاه کسانی می روند که خودشان از درون تهی و بی مقدارند.
قرآن درست به قلب همین خطای محاسباتی می زند و درست آنجا که عده ای برای کسب آبرو و عزت به دشمنان خدا نزدیک می شوند، با یک سؤال کوبنده آنها را به چالش می کشد: <أَیَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِیعًا> (نساء/۱۳۹) آیا عزت را نزد آنان (دشمنان) می جویند؟ (چه نشانی اشتباهی!) چونکه تمامِ عزت، یک جا فقط برای خداست.
این کار نه تنها به عزت نمی رسد، بلکه به ذلت ختم می شود. تاریخ پُر است از سرنوشت کسانیکه این نشانی اشتباهی را رفتند. سرنوشت شاه ایران که روزی با تاکید بر آمریکا خودرا ژاندارم منطقه می نامید، اما در پایان، همان ها حتی حاضر نشدند در خاکشان به او پناه دهند.
در مقابلِ این مسیرِ ذلت بار، «در منطق قرآن، عزت واقعی و کامل متعلق به خداوند و متعلق به هر کسی است که در جبهه ی خدایی قرار می گیرد... عزت متعلق به پیامبر و به مؤمنین است؛ باآنکه منافقان و کافردلان این را درک نمی کنند.»[۱] این همان منطق آزادگان جهان است که در اوج فشار برای بیعت با یک قدرت فاسد، فریاد برمی آورند: «هَیْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّة». مثل میرزا کوچک خان جنگلی که می توانست پیشنهاد قدرت و حکومت انگلیسی ها را مثل صدام ها و قذافی ها قبول کند و با تاکید بر بیگانگان، به قدرتی ظاهری دست یابد؛ اما خوب می دانست که این نشانی، اشتباه است و این عزت ظاهری، عین ذلت است.
در زندگی شخصی ما هم این اصل جاری است. اگر برای کسب احترام، از اصول خود کوتاه بیاییم، در نهایت خوار خواهیم شد. عزت یک ملت، از راه اتکا به قدرت لایزال الهی، اتکا بر توان داخلی و استعداد جوانان به دست می آید، نه با لبخندزدن به قدرت هایی که خودشان در گنداب مشکلات فرورفته اند. این همان درد عمیقی است که آیت الله بهجت به آن اشاره می کرد: «با داشتن قرآن و عترت و علمای معاصر باز این قدر از آمریکا و شوروی گدایی می نماییم، تا تفضّلاً چیزی به ما بدهند. حاضریم بامداد تا شام سر راه آنها بنشینیم تا پنج قِران به ما بدهند. صورت ظاهر ریال ها را می بینیم، ولی باطن آنرا که استعباد و نوکری است، درک نمی نماییم.»[۲] به قول علی رضا بدیع «بندگان در بند خویش اند، از کسی یاری مخواه از خدا باید بخواهی تا منِ اویت کند.»
عمل و زندگی با آیه
_ نوجوان هستی و فکر می کنی با گشتن با بچه های «شاخ» مدرسه یا تقلید از سلبریتی های خارجی، عزیز و «باحال» می شوی؟ نشانی را اشتباه نرو! عزت واقعی را از خودِ خدا بخواه، نه با شبیه شدن به دیگران.
_ در دانشگاه یا محیط کار، به جهت اینکه «روشنفکر» به حساب بیایی، از باورهای دینی و ملی ات فاصله می گیری؟!! عزیز واقعی کسی است که شجاعانه پای هویتش می ایستد.
_ مسئول کشور هستی و فکر می کنی راهکار مشکلات، لبخندزدن به دشمن و عکس یادگاری انداختن با مقامات خارجی و دل بستن به وعده های آن هاست؟ این آیه به تو هشدار می دهد که عزت در تکیه به دشمن نیست، بلکه در اعتماد به خدا و توان داخلی است.
_ به عنوان یک بانو، فکر می کنی «باکلاس بودن» یعنی تقلید از سبک پوشش و آرایش غربی و چشم وهم چشمی و خریدن جنس خارجی؟ عزت واقعی در سادگی و استقلال از این فرهنگ مصرف گرایی است، نه در وابستگی به مارک ها.
_ اگر به خاطر ساده زیستی یا نداشتن ماشین و خانه ی لوکس، جلوی دیگران احساس حقارت می کنی، بدان که خطای محاسباتی داری. عزت در نگاه خداست، نه در حساب بانکی و تجملات.
_ در شبکه های اجتماعی، برای گرفتن لایک و تأیید، هر حرفی را می زنی و روی هر موجی سوار می شوی؟ این گدایی «عزت دیجیتال» از مردم است. عزت دست خداست که با صداقت و حق گویی به دست می آید.
[۱]. مقام معظم رهبری، ۱۴/۰۳/۱۳۹۱.
[۲]. رخشاد، در محضر بهجت، ج۱، ص ۱۱۳.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان عطرحرم در مورد این مطلب