چرا بعضی ها از رحمت خدا دور می شوند؟ نقش نماز، گناه و چترهایی که خودمان بر سر می گیریم
عطر حرم: رحمت الهی همچون بارانی است که همیشه بر زندگی انسان می بارد، اما گاهی این خود ما هستیم که با گناه، تنبلی و جهل، راه رسیدن این رحمت را می بندیم. در این بین، نماز تنها یک عبادت روزانه نیست؛ بلکه اعلام نیاز انسان به خدا و راهی برای کنار زدن موانعی است که او را از مهر الهی دور می کند. اما چطور می توان ظرفیت وجودی خودرا برای دریافت بیشتر این رحمت افزایش داد؟
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، انسان وقتی نماز می خواند، در واقع نیازمندی خود به رحمت خداوند را اعلام می کند و همین اظهار نیاز، زمینه ای برای بازگشت مهر و رحمت الهی به طرف اوست.
تصور کنید خداوند فقط برای یکروز تصمیم بگیرد میزان رحمت و مهربانی خویش را نسبت به انسان ها اندکی کم کند. به نظر شما چه اتفاقاتی امکان دارد رخ دهد؟ نمونه های چنین تغییری را میتوان در خیلی از جنبه های زندگی تصور کرد.
بنابر روایت ایرنا، این موارد تنها نمونه هایی محدود از میلیونها نعمتی هستند که رحمت خداوند به واسطه آنها همین امروز امکان ادامه حیات را برای موجودات روی زمین فراهم آورده است. اگر بخواهیم این لیست را ادامه دهیم، با میلیونها مورد مواجه خواهیم شد؛ نعمت هایی که نبود هرکدام می توانست زندگی را برای انسان نا ممکن یا دست کم بسیار دشوار کند. اینها تنها نعمت های عمومی خداوند هستند و هر یک از ما می توانیم در زندگی شخصی خود هم میلیونها نعمت را برشماریم که اگر وجود نداشتند، شاید دیگر در قید حیات نبودیم یا تحمل زندگی برایمان خیلی مشکل و طاقت فرسا می شد.
خداوند ما را آفرید با ما مهربان باشد
تمام انسان ها به محبت و مهربانی نیاز دارند. انسان از درون موجودی ضعیف است و اگر عشق و مهر را تجربه نکند، بتدریج پژمرده و دل مرده می شود. حتی راز خیلی از عشق های عمیق میان انسان ها، همچون عشق به مادر، همسر و فرزند، در همین نیاز اساسی به محبت نهفته است. هرچه مهر و مهربانی مادر یا همسر بیشتر باشد، پیوند و وابستگی انسان هم عمیق تر خواهد شد.
خداوند هم هنگام آفرینش انسان می دانست که این موجود به شدت به مهربانی نیازمند است. از همین رو، بر خود رحمت و مهربانی را مقرر کرد؛ رحمتی که محدود نیست و از جنس بی نهایت است.
رحمت خدا مانند باران بر همه می بارد
رحمت خداوند را میتوان به بارانی تشبیه کرد که بر همه جا می بارد، اما برخی انسان ها چتری بالای سر خود گرفته اند تا این باران به آنها نرسد. آنها نمی دانند که باید این آب حیات را در ظرف وجود خود جمع کنند، نه این که آنرا از خویش دور سازند.
این چترها همان «گناه»، «تنبلی» و «جهالت» هستند.
انسان هنگامی که مرتکب گناه می شود، در حقیقت با رفتار خود اعلام می کند که حاضر نیست فرمان خداوند را اجرا نماید و در مقابل او سرکشی کرده است. در چنین شرایطی امکان دارد مسیرهای دریافت رحمت الهی برای او بسته شود؛ چونکه خود انسان با عمل خویش نشان داده که به مهربانی خداوند نیاز ندارد. چه ناشکری بزرگی است این رفتار، در صورتیکه انسان با تمام وجود در بین رحمت و نعمت الهی قرار گرفته است.
این وضعیت مانند فردی است که زیر باران ایستاده اما چتری بر سر گرفته و اجازه نمی دهد ظرف وجودش از باران لطیف و حیات بخش پر شود.
شرک؛ بزرگ ترین مانع بهره مندی از رحمت
در میان گناهان، شرک جایگاهی ویژه دارد. فرد مشرک بجای آن که خویش را در معرض باران رحمت الهی قرار دهد، چتری بر سر می گیرد و برای دریافت آب حیات، دست احتیاج به سوی دیگران دراز می کند.
در سوی دیگر، اشخاصی هم وجود دارند که از رحمت الهی سوءاستفاده می کنند و آنرا وسیله ای برای اسارت و بندگی دیگران قرار می دهند. آنان با فریب و نیرنگ، سهم دیگران از آب رحمت را در اختیار خود می گیرند و سپس مقدار کمی از آنرا همراه با منت و خواری به خودشان بازمی گردانند.
این رفتار در واقع نمونه ای از سد کردن مسیر رودخانه انرژی عالم است؛ همان موضوعی که قبل تر به آن اشاره شد. انسان هایی که گرفتار چنین شرایطی هستند، گاهی طاغوت ها و صاحبان قدرت را منشا نعمت تصور می کنند و برای دستیافتن به مقدار بیشتری از نعمت، در خدمت آنان قرار می گیرند؛ غافل از این که این وابستگی در نهایت تنها بر محرومیت و بدبختی خودشان می افزاید.
تنبلی؛ مانعی برای جذب رحمت بیشتر
«تنبلی» یکی از موانع مهم در راه بهره مندی از رحمت الهی است. به جهت اینکه بتوانیم رحمت بیشتری دریافت نماییم و به کمک آن پاسخگوی نیازهای مختلف خود باشیم، تنها قرار گرفتن زیر باران محبت خدا کافی نیست؛ بلکه باید ظرفیت وجودی خویش را هم افزایش دهیم.
گسترش این ظرفیت بوسیله تقویت نیروهای درونی و تلاش و کوشش فراوان ممکن است. انسان می تواند با انجام عمل صالح، تقویت ایمان و رعایت تقوا، ظرف وجودی خویش را وسیع تر کند و از فضل و رحمت خداوند بهره بیشتری ببرد و زمینه جلب رحمت بیشتر را فراهم سازد؛ تا جایی که دل انسان به دریایی از رحمت الهی تبدیل گردد.
جهل؛ مانع دیگری در راه رحمت
«جهل» هم یکی دیگر از موانعی است که انسان را از استفاده درست از رحمت الهی دور می کند. جهت استفاده از رحمت خداوند، انسان باید علم و آگاهی داشته باشد و بتواند از امکانات و ابزارهای مختلف به صورت صحیح استفاده نماید.
او باید بداند رحمت بیشتر را در کجا و چطور جست وجو کند و فریب فواره های زودگذر را بجای رسیدن به سرچشمه اصلی نخورد. انسان عالم با افزایش ظرفیت وجودی خود، توان دریافت بیشتری از رحمت الهی پیدا می کند و بجای دل بستن به منابع موقت، در جست وجوی باران از سرچشمه اصلی است.
نماز؛ راهی برای از میان برداشتن مانع گناه
یکی از مهم ترین موانع میان انسان و رحمت الهی، گناه است و نماز می تواند این مانع را از میان بردارد. همان گونه که گفته شد، گناه نوعی سرکشی در مقابل خداوند است؛ اما انسان نمازگزار با ایستادن در مقابل خدا و خصوصاً با سجده کردن، تواضع و بندگی خویش را نشان داده است.
سجده در مقابل عظمت خداوند، اثر طغیان و تکبر را از وجود انسان می زداید.
خداوند در قرآن می فرماید:
«وَأَقِمِ ٱلصَّلَاةَ طَرَفَیِ ٱلنَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ ٱلَّیْلِ إِنَّ ٱلْحَسَنَاتِ یُذْهِبْنَ ٱلسَّیِّئَاتِ ذَٰلِکَ ذِکْرَیٰ لِلذَّاکِرِینَ»
«و در دو طرف روز [اول و آخر آن] و اولین ساعات شب، نماز را برپا دار. چونکه خوبی ها بدی ها را از میان می برند. این برای پندگیرندگان، پندی است.»
سوره هود، آیه ۱۱۴
در این آیه، «الحسنات» که باعث از میان رفتن بدی ها می شود، همان نماز دانسته شده است. نماز خاشعانه قلب انسان را نرم می کند و از طغیان و سرکشی جلوگیری می کند. اگر انسان قبل از این گرفتار طغیان شده باشد، نماز می تواند این حالت را خاموش و آثار آنرا برطرف کند.
انسان با نماز به روشنی اعلام می کند که به رحمت خداوند نیازمند است و با همین اظهار نیاز، مهر الهی باردیگر متوجه نمازگزار می شود.
نماز تنها موانع دریافت رحمت را برطرف نمی کند؛ بلکه همان گونه که قبل تر بیان شد، باعث تقویت توانایی های درونی و افزایش ظرفیت وجودی انسان هم می شود. بنابراین، سهم انسان از رحمت و فضل الهی افزوده می شود.
شرح صدر؛ نشانه افزایش ظرفیت وجودی
در قرآن تصریح شده است که اگر خداوند بخواهد فردی را به طرف راه راست و موفقیت هدایت کند، ظرفیت وجودی او را زیاد می کند و جهت زندگی اش را به طرف خود تنظیم می کند. به این ترتیب، انسان آسان تر در مقابل حق تسلیم می شود و از طغیان و سرکشی فاصله می گیرد.
چنین انسانی به واسطه شرح صدر و گشایشی که در ظرفیت وجودی خود پیدا کرده است، می تواند رحمت بیشتری را جذب نماید و درنتیجه زندگی بهتر و موفقیت مطلوب تری داشته باشد.
در مقابل، انسان های بی ایمان گرفتار تنگی سینه، احساس کوچکی و حقارت و کمبود قدرت درونی و ظرفیت وجودی می شوند. چنین اشخاصی از مهر خداوند فاصله می گیرند و به ناچار به دنبال جایگزین می روند.
آنها تلاش می کنند این خلأ را با هر وسیله ای پر کنند؛ به زمین و آسمان چنگ می زنند تا چیزی را جایگزین آن آب حیات کنند، اما هیچ کدام نمی تواند آنان را واقعا سیراب کند؛ نه عشق های زمینی و یاران زیبارو، نه مواد مخدر، نه مقام ها و اعتبارهای دروغین دنیا، نه پول و ثروت فراوان و نه سرگرمی ها و لذت های زودگذر.
همه این امور امکان دارد برای مدتی کوتاه یا حتی چند سال در کنار انسان باشند، اما نمی توانند جایگزین رحمت و محبت الهی شوند.
حرف آخر اینکه اینها تنها نعمت های عمومی خداوند هستند و هر یک از ما می توانیم در زندگی شخصی خود هم میلیون ها نعمت را برشماریم که اگر وجود نداشتند، شاید دیگر در قید حیات نبودیم یا تحمل زندگی برایمان خیلی مشکل و طاقت فرسا می شد. این وضعیت مانند فردی است که زیر باران ایستاده اما چتری بر سر گرفته و اجازه نمی دهد ظرف وجودش از باران لطیف و حیات بخش پر شود. آنها تلاش می کنند این خلأ را با هر وسیله ای پر کنند؛ به زمین و آسمان چنگ می زنند تا چیزی را جایگزین آن آب حیات کنند، اما هیچ کدام نمی تواند آنان را واقعاً سیراب کند؛ نه عشق های زمینی و یاران زیبارو، نه مواد مخدر، نه مقام ها و اعتبارهای دروغین دنیا، نه پول و ثروت فراوان و نه سرگرمی ها و لذت های زودگذر.
منبع: عطر حرم
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان عطرحرم در مورد این مطلب