گاهی نرسیدن به خواسته ها، بزرگ ترین رزق خداست
به گزارش عطر حرم، گاهی خداوند نعمتی را که انتظارش را داریم، به ما نمی رساند تا چشممان به روی نعمت های دیگری باز شود. یک مادر در روایت تجربه ای ساده از پیاده روی با فرزندش تعریف می کند؛ تجربه ای که از انتظار برای سوار شدن به ماشین آغاز می شود و به درکی عمیق از توکل، شکرگزاری و دیدن نعمت های پنهان زندگی می رسد.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، گاهی نرسیدن یک خواسته، مقدمه رسیدن به نعمتی بزرگ تر است؛ نعمتی که شاید در ابتدا حتی متوجه حضورش هم نشویم. یک مادر در روایت تجربه ای ساده از پیاده روی با فرزندش، از انتظار برای کمک دیگران به آرامش توکل می رسد و درمی یابد که رزق خدا همیشه در قالب برآورده شدن خواسته های ما ظاهر نمی شود.
بنابر روایت ابنا، با خودم حساب و کتاب کرده بودم که پس از پایان جلسه، مثل هفته قبل با یکی از خانم ها به خانه برمی گردم. هفته گذشته او پیشنهاد داده بود مرا برساند و من هم قبول کرده بودم؛ اما این دفعه هرچه منتظر ماندم، خبری از تعارف او نشد.
سریع تر از جلسه بیرون آمدم تا شاید جلوی در به یادش بیفتم، اما باز هم اتفاقی نیفتاد. دلم می خواست جلو بروم و از او درخواست کنم، ولی ناگهان حرف استاد به یادم آمد: «تمرین این هفته شما اینست که ده بار درخواست نکنید. هر وقت خواستید از کسی چیزی بخواهید، خودتان انجامش بدهید و درخواست نکنید.»
دست پسرم را گرفتم و راه افتادم. با این که در ظاهر تصمیم گرفته بودم پیاده برویم، ته دلم هنوز به آمدن یک ماشین و کمک دیگران امید داشتم. در طول مسیر مدام به پشت سر نگاه می کردم تا شاید همان خانم ما را ببیند و سوارمان کند؛ اما ماشین با سرعت از کنارمان گذشت و امیدم هم برای لحظه ای از جلوی چشمم ناپدید شد.
همان لحظه روایتی که استاد برایمان خوانده بود، به یادم آمد و دلم را روشن کرد:
«یَقُولُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ: لَأُقَطِّعَنَّ أَمَلَ کُلِّ مُؤْمِنٍ أَمَّلَ دُونِی بِالْإِیَاسِ...»
خداوند می فرماید: امید هر مؤمنی را که به غیر من دل ببندد، ناامید خواهم کرد.
ناگهان احساس آرامشی عمیق در وجودم شکل گرفت. با خودم گفتم: «خدایا، ممنونم که هدایتم می کنی و حواست هست که به جز خودت به کسی امید نبندم.»
شکرگزاری حس عجیبی دارد؛ وقتی آدم به آن می رسد، دیگر نگرانی هایش هم رنگ دیگری می گیرند.
هنوز زمان زیادی از این حال و هوای درونی نگذشته بود که صدای بوق ماشینی توجهم را جلب کرد. برگشتم و یکی دیگر از خانم های جلسه را دیدم که می پرسید: «کجا می روید؟ بیایید برسانمتان.»
سوار شدیم. در مسیر، دست های کوچک محمدحسن را گرفتم و به ماجرای پیاده روی مان فکر کردم.
از همان اول که دست پسرم را گرفته بودم، هوای خنک از لابه لای لباس هایمان عبور می کرد و ریه هایم را تازه می کرد. هوا برای پیاده روی عالی بود، اما سردی دست های بچه کمی نگرانم می کرد؛ چون لباس ضخیمی به تن نداشت.
در دلم رو به خدا گفتم: «خدایا، آن روز که نرگس در بغلم بود، از تو خواستم به بچه ای که در آغوشم دارم رحم کنی و ماشینی بفرستی تا مجبور نباشیم پیاده برویم. تو هم همان لحظه کریمانه به ما لطف کردی. امروز هم می شود خودت ما را برسانی؟»
با این حال، ته دلم چندان امیدی به پیدا شدن ماشین نداشتم.
خیابان خلوت تر از همیشه بود و به نظر می رسید سرما سبب شده بیشتر مردم در خانه بمانند. تا رسیدن به ابتدای خیابان، فقط یکی دو ماشین از کنارمان عبور کردند.
کم کم به این فکر افتادم که وقتی تمام امیدم به پیدا شدن یک ماشین است، شاید دارم نعمت های دیگری را که در اختیارم قرار گرفته نمی بینم.
به سمت پسرم خم شدم و پرسیدم: «میای پیاده بریم؟»
با موافقت او، مسیر را از میان یک جاده خاکی میانبر زدیم. این دفعه بر خلاف وقت هایی که نرگس را در آغوش می گرفتم، می توانستم دست پسرم را بگیرم و پا به پایش راه بروم. گاهی با هم مسابقه می دادیم و گاهی هم از تپه های کوچک بالا می رفتیم.
لبخند روی لب هایمان با هوای تازه همراه شده بود. لحظه ها آن قدر دلنشین بودند که طعم یک عصر زمستانی با چای گرم یا یکروز تابستانی با پنیر و انگور را تداعی می کردند.
همان جا انگار کسی سبدی پر از پرتقال های خوش رنگ و آبدار مقابلم گذاشت و در گوشم اظهار داشت: «مگر فقط پیدا کردن ماشین رزق است؟ این که با پسرت دوتایی پیاده روی کنی و لذت ببری، رزق نیست؟»
آن لحظه از ته دلم به نعمتی که نصیبمان شده بود راضی بودم.
دوباره حرف استاد به یادم آمد: «شاکر بودن و به مقام شکر رسیدن، یعنی راضی بودن؛ یعنی همیشه از ته دل از چیزی که داری و برایت رقم می خورد، راضی و شاکر باشی.»
خدا را شکر کردم و از او خواستم رزق شاکر بودن را هم نصیبم کند.
گاهی آن چه از خدا می خواهیم، تنها یکی از شکل های نعمت است؛ اما در راه رسیدن به آن، موقعیت های دیگری پیش روی ما قرار می گیرد که شاید ارزششان کمتر از خواسته اولیه مان نباشد. کافی است چشممان را به روی آنها نبندیم و بدانیم خداوند را نباید فقط در برآورده شدن خواسته هایمان جست وجو نماییم.
منبع روایت حدیث: صحیفة الامام الرضا ضد السلام، جلد ۱، صفحه ۹۳
منبع: atreharam.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان عطرحرم در مورد این مطلب